Op het schoolplein

Op het schoolplein

Het is woensdagmiddag en ik loop het schoolplein op om mijn oppaskindjes uit school te halen. Het zonnetje schijnt, ondanks dat er regen voorspeld is. Ik ga zitten op het bankje waar ik altijd ga zitten, maar vandaag neem ik plaats naast twee moeders die ik nog niet eerder heb gezien. Ik voel me licht ongemakkelijk in mijn wollen slobber vest, naast deze twee perfect gestylde dames. In gedachten verzonken vang ik plots een zinsflarde op uit het gesprek naast mij: ‘Vanavond worden ze weer opgehaald door hun vader’. De walging waarmee het woordje vader wordt uitgesproken geeft me kippenvel. De vrouw vervolgd met: ‘Ze zullen wel weer friet gaan halen bij die snackbar om de hoek’. Haar buurvrouw grinnikt instemmend. Natuurlijk, ik begrijp het heus wel. Het is moeilijk om neutraal te spreken over je ex, om nog maar te zwijgen over een positieve opmerking. Toch kan ik maar één ding denken: ‘Arme kinderen’.

Het is inmiddels bijna 15 jaar geleden dat mijn eigen ouders uit elkaar gingen. Ondanks dat ik dit echt wel had zien aankomen, stond mijn hele wereld op zijn kop. Je vertrouwde omgeving wordt getroffen door een wervelwind. Alles wat veilig en vanzelfsprekend was, lijkt ineens niet meer zo veilig en vanzelfsprekend. Ieder gezinslid wordt uitgedaagd tot het vinden van een nieuwe positie in twee nieuwe gezinnen. Maar hoe creëer je een nieuwe veilige positie als je altijd tussen je ouders in staat? Als je moet kiezen tussen de twee belangrijkste mensen in je leven? Als je wordt aangewezen als boodschapper of als klankbord? Als je, voor jouw gevoel, verantwoordelijkheid moet dragen voor het welzijn van je ouders?

8EE2EB629F

Nu, 15 jaar later, kan ik zien hoeveel mijn ouders hebben geïnvesteerd in het voorkomen van bovenstaande pijnpunten. Mijn ouders stelden het welzijn van mijn broer en mij altijd voorop. Ondanks dat zij hun rol als partners moesten ontvlechten, hebben zij hun rol als ouders altijd kunnen behouden. Een, zo weet ik nu, stevige uitdaging. Ik ben mijn ouders heel erg dankbaar voor de moeilijke beslissingen die zij de afgelopen jaren hebben genomen. Niet alleen ben ik hierdoor ontkomen aan allerlei nare gevolgen die echtscheidingen met zich mee kunnen brengen, maar ook heb ik hierdoor mijn grote passie kunnen ontwikkelen. Mijn passie om in mijn eigen praktijk kinderen te begeleiden en ondersteunen bij uitdagingen die ik zelf ook heb gekend. Deze passie had ik niet gekend als mijn ouders nog bij elkaar waren geweest.

Ik word wakker geschud door een wapperende tekening voor mijn gezicht; een kleurrijke verbeelding van een vrolijk gezin. Mijn oppaskindje staat met een brede grijns voor mijn neus en vertelt vol trots over haar creatieve hoogstandje. Haar onbevangenheid raakt me. Zouden niet alle kinderen zo uit school moeten kunnen komen?

J13BCL98JM

Katinka van Zon – Kinderpraktijk Vota 

pinterestlinkedin

3 Comments on “Op het schoolplein

  1. Mooi zeg… En zo waar! Ik wens heel veel scheidingskinderen jou als coach toe. En andersom, een bloeiende praktijk! Groet Tineke Kool (Zandkastelen & Eemland Mediation)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *